‘Ik wist altijd al dat ik problemen zou hebben wanneer het moment zou komen om kinderen te krijgen. Op de een of andere manier bleef die angst bestaan, hoe hard ik ook probeerde positief te blijven. Toen ik uiteindelijk trouwde, veranderden dagen in weken, weken in maanden en maanden in jaren. Ik merkte dat ik steeds angstiger en wanhopiger werd.
Omdat ik niet meer wist wat ik moest doen, wendde ik me tot God. Als christen wist ik hoe ik in geloof moest handelen. Ik sloot me aan bij een gemeenschap van vrouwen die op God vertrouwden voor kinderen en begon te bidden, in de overtuiging dat er op een dag een wonder zou gebeuren.
Ik bad tot God om een tweeling, een jongen en een meisje, en gaf hen de namen Kamsi (de jongen) en Kachi (het meisje).
Acht jaar later besloten mijn man en ik om een tweede IVF-behandeling te proberen. De eerste was mislukt, net als verschillende andere procedures en vruchtbaarheidsbehandelingen.
Tot onze grote vreugde slaagde onze tweede IVF-poging en wist ik dat mijn tweeling eindelijk in mij groeide. Onze vreugde kende geen grenzen.
Tijdens de eerste echo was één foetus te zien, maar ik zei meteen tegen de arts dat ze het verkeerd moest hebben gezien. Ik wist zonder enige twijfel dat er twee kinderen waren. Dat gevoel was zo sterk, omdat de tweeling voor mij zo echt was geworden nadat ik jarenlang mijn geloof in de praktijk had gebracht.
De tweede echo bevestigde dat ik inderdaad zwanger was van een tweeling, en zo begon de spannende reis van negen maanden.
Vanaf dat moment was elke echo-afspraak een nachtmerrie. Het ene negatieve bericht volgde op het andere. ‘Uw dochter loopt het risico op een bloeding en overleeft het misschien niet’, kreeg ik te horen. Ik bad vurig en bleef op God vertrouwen.
Tijdens mijn hele zwangerschap was ik angstig, maar ik bleef bidden en vasthouden aan mijn geloof. Ik praatte voortdurend tegen mijn tweeling en bad zo vaak mogelijk voor hen.
Bij iedere echo liep Kachi ver achter in groei, terwijl Kamsi zich goed ontwikkelde. Uiteindelijk kreeg ik bij 37 weken te horen dat Kachi niet meer groeide. Ze moest onmiddellijk ter wereld worden gebracht om te kunnen overleven.
Ik ging naar het ziekenhuis en kreeg een keizersnede. Kamsi werd als eerste geboren, om 21.44 uur, en Kachi volgde een minuut later, om 21.45 uur.
Ze was zo klein en zwak dat ze niet kon huilen, maar uiteindelijk deed ze dat toch. Ze woog slechts 1,6 kilo, terwijl haar broer 2,8 kilo woog.
De eerste keer dat ik haar zag, vroeg ik me af of de verpleegkundige mij werkelijk mijn baby gaf of die van iemand anders. Ik wachtte een paar seconden tot iemand zou zeggen dat er een vergissing was gemaakt, maar het enige wat ik van de verpleegkundige hoorde, was hoe mooi ze was.
Ik was behoorlijk verbaasd over hoe wit ze was, maar de vreugde omdat ik ze allebei gezond zag, overtrof op dat moment elk ander gevoel. Ik was gewoon dolgelukkig.
‘Misschien heeft ze gewoon een heel lichte huidskleur’, dacht ik. Albinisme kwam geen moment bij me op, omdat er voor zover ik wist niemand met albinisme in mijn familie voorkwam.
Daarna zag ik Kachi niet meer, omdat ze naar de intensive care werd gebracht om verzorgd te worden.
Ik kreeg te horen dat Kachi te klein was en in het ziekenhuis moest blijven om wat aan te komen voordat ze samen met haar broer naar huis kon.
Tijdens mijn drie dagen in het ziekenhuis kwam een arts naar me toe.
‘Uw kleine meisje heeft albinisme’, zei de arts.
Tegen die tijd was ik bijna zeker van haar aandoening. Ik merkte dat mijn moeder zich er zorgen over maakte, en daardoor begon ik me er zelf ook zorgen over te maken.
Ik hield van mijn prinses zoals iedere moeder van haar kind zou houden, maar ik maakte me zorgen over haar toestand. Langzaam veranderde mijn bezorgdheid in verdriet en begon ik God vragen te stellen. Ik vroeg me af waarom Hij mij in zo’n situatie had gebracht.
Ik maakte me zorgen over haar toekomst, over hoe de samenleving haar zou behandelen, of ze geaccepteerd zou worden en nog veel meer.
Ik keek naar andere zwarte baby’s en dacht: ‘Waarom ik? Waarom moest juist ik een baby met albinisme krijgen?’ Hoe heb ik een zwart-witte tweeling gekregen?
Mijn man ontkende het in het begin ook, maar de werkelijkheid stond recht voor ons en we moesten het accepteren.
Ik ging naar een psycholoog, maar het gevoel verdween niet gemakkelijk. Pas toen de tweeling één jaar oud werd, begon er langzaam iets te veranderen.
Geleidelijk begon ik mijn dochter anders te zien. Ik begon de schoonheid van haar aandoening te zien. Ik begon haar gouden haar, haar bruine ogen, haar roze lippen en alles aan haar te bewonderen.
Ik merkte hoe aantrekkelijk ze voor mensen was wanneer ik de kinderen meenam naar buiten. Mensen bewonderden haar enorm en meestal was zij degene die alle aandacht kreeg.
Toen Kachi drie maanden oud was, kreeg ik bezoek van het Canadian National Institute for the Blind (CNIB). De vertegenwoordiger vertelde me dat Kachi een visuele beperking zou hebben, omdat mensen met albinisme wettelijk als blind worden beschouwd.
Ze vertelde me verhalen over mensen met albinisme binnen de organisatie en over de problemen die zij met hun gezichtsvermogen ondervonden.
Ze zorgde ervoor dat ik me het ergste begon voor te stellen en gaf me uiteindelijk een boek met braille, waarvan ze zei dat Kachi het nodig zou hebben wanneer ze ouder werd.
Ik kon me niet voorstellen dat Kachi braille zou lezen. Ik kon accepteren dat haar zicht misschien niet perfect zou zijn, maar het idee dat mijn dochter op school braille nodig zou hebben, brak mijn hart.
Als christen wist ik beter. Ik zou mijn geloof in praktijk brengen en dat betekende dat ik niet zou geloven wat mij was verteld.
Nadat ze waren vertrokken, gooide ik het brailleboek in de vuilnisbak. Vanaf dat moment liet ik hen niet meer langskomen.
Vandaag is mijn dochter drie jaar oud. Haar persoonlijkheid verbaast me. Vaak kijk ik naar haar en denk ik aan hoe lang het heeft geduurd voordat ze in mijn leven kwam, aan alles wat ze heeft meegemaakt en wat ze nu al heeft overwonnen.
Ze is ontzettend slim en heeft een sterke persoonlijkheid. Ze weet wat ze wil en gaat er altijd voor.
Ik vertel haar altijd hoe mooi ze is, omdat ze dat echt is. Ik zou haar albinisme voor geen miljoen dollar willen inruilen, want voor mij is ze in alle opzichten perfect.
Albinisme kan uitdagingen met zich meebrengen, maar ik leer haar sterk te zijn en te overwinnen wat er ook op haar pad komt.
Ik laat de schoonheid van albinisme zien door voortdurend foto’s van haar en haar tweelingbroer te maken.
Ik weet niet zeker of ze zich op dit moment bewust is van haar unieke eigenschappen, maar uiteindelijk zal ze het begrijpen. Het is mijn verantwoordelijkheid om haar voor te lichten en haar te leren van zichzelf te houden, wat er ook gebeurt.’
