In 2011 waren we nog een jong gezin met slechts drie kinderen. Net toen onze jongste twee jaar werd, begon ik het gevoel te krijgen dat ons gezin nog niet compleet was. Mijn man was geschokt, want met drie kinderen van zes jaar en jonger hadden we onze handen al meer dan vol. Toch wilde dat gevoel niet verdwijnen.
Na maandenlang twijfelen besloten we het los te laten en het leven zijn gang te laten gaan. Al snel werd ik zwanger, maar helaas eindigde de zwangerschap in een miskraam. Een paar maanden later raakte ik opnieuw zwanger. We dachten dat we een meisje zouden krijgen, maar alles veranderde toen we hoorden dat onze baby een jongen was.
Toen ik thuiskwam van de echo en onze toen zesjarige dochter vertelde dat we een zoon zouden krijgen, keek ze me aan, hield haar hoofd schuin en riep:
„Dat geeft niet, mama. Als deze jongen groter is, kunnen we een klein zusje adopteren!”
Ik was verbijsterd. Waar had een zesjarig meisje überhaupt over adoptie gehoord? Op dat moment vond ik het volkomen absurd. We verwachtten immers ons vierde kind. Hoe zouden we nu, of ooit in de toekomst, nog een kind kunnen adopteren?
Ik deed alles om de gedachte aan adoptie uit mijn hoofd te zetten en me te concentreren op mijn zwangerschap. Maar het idee bleef terugkomen. Het voelde alsof adoptie iets was dat voor ons bestemd was.
Ongeveer een jaar nadat onze zoon was geboren, begonnen we daarom met het adoptieproces om ons kleine meisje naar huis te brengen.
Misschien vraag je je af hoe we wisten dat we een dochter zouden krijgen. Voordat ons vierde kind werd geboren, had ik een bijzonder levendige droom waarin ik een klein meisje vasthield. Haar naam was Josefina.
Josefina betekent „God vermeerdert”, en die betekenis paste perfect bij alles wat we hadden meegemaakt terwijl we worstelden met de vraag of ons gezin nog een kind zou krijgen.
In de weken daarna begonnen er kleine wonderlijke dingen te gebeuren. Ik noem ze graag „hemelse boodschappen”. Overal zag ik de naam Josefina. In winkels, bij mensen die ik ontmoette en zelfs bij gezinnen die hun baby Josefina hadden genoemd.
Het moment dat voor mij alles bevestigde, kwam toen we een gezin ontmoetten dat, net als wij, vier kinderen had en zelf bezig was met een adoptie. Raad eens hoe hun baby heette?
Josefina.
Nog voordat we ons volledig aan adoptie hadden verbonden, stond de naam van onze dochter dus al vast. We moesten alleen nog ontdekken hoe ze bij ons thuis zou komen.
We vulden alle papieren in en bereidden ons voor op de thuisstudie. Als ik heel eerlijk ben, voelden we ons niet klaar en hadden we niet genoeg geld voor het volledige adoptieproces. Maar we hadden enorm veel vertrouwen. We geloofden dat ons meisje, onze Josefina, ergens op ons wachtte en dat we voor haar moesten vechten en hard moesten werken om haar thuis te brengen.
Binnen een paar maanden waren alle gesprekken, achtergrondcontroles en de thuisstudie afgerond. Daarna begon het wachten: bijna vier jaar voordat we onze Josie eindelijk in onze armen zouden kunnen sluiten.
Omdat adoptie erg duur was, begonnen we geld in te zamelen. We organiseerden rommelmarkten, ik maakte armbandjes en naaide warmtekussentjes gevuld met rijst en lavendel. Onze toen zevenjarige dochter maakte ook sieraden om te helpen haar kleine zusje naar huis te brengen.
We deden mee aan verschillende subsidieprogramma’s en vroegen leningen aan. Het bijzondere aan die periode was dat er steeds precies genoeg geld beschikbaar leek te zijn wanneer we het nodig hadden. Het voelde alsof de volgende stap pas zichtbaar werd zodra wij de vorige hadden gezet.
Ruim tweeënhalf jaar later kregen we eindelijk de e-mail waarop we hadden gewacht en waarvoor we hadden gebeden.
Het was een regenachtige dag in december toen we hoorden dat een moeder in Texas in maart een meisje verwachtte. Ze zocht specifiek een gezin dat al kinderen had, omdat ze wilde dat haar baby broers en zussen zou krijgen.
We voelden dat dit een prachtige match kon zijn en gaven toestemming om ons adoptieprofiel aan haar te laten zien.
Daarna wachtten we.
Op 23 december 2016, vlak voor Kerstmis, kregen we het grootste cadeau dat we ons konden voorstellen. Josies biologische moeder had ons gekozen.
Ze had ons gekozen als het gezin waarvan zij geloofde dat het het beste voor haar dochter zou zijn.
We waren dolgelukkig.
Nadat we hoorden dat ze ons had gekozen, begonnen we ons voor te bereiden op Josies komst. Ik begon met een intensieve behandeling om mijn lichaam voor te bereiden op het geven van borstvoeding.
Het was niet gemakkelijk, maar ik had altijd al mijn baby willen kunnen voeden. Ik wilde niet dat Josie ooit het gevoel zou hebben dat ze minder liefde of minder kans op hechting met mij kreeg dan mijn biologische kinderen.
Half januari kregen we onze eerste en enige echo. Die gaf me het zetje dat ik nodig had om te beginnen met kolven. Elke drie uur moest ik kolven, precies zoals een pasgeboren baby zou drinken, zodat mijn lichaam melk zou gaan produceren voor onze nieuwe dochter.
Het was echt werk uit liefde.
Ik moet toegeven dat dit waarschijnlijk een van de zwaarste dingen was die ik ooit met mijn lichaam heb gedaan. Het was zowel lichamelijk als emotioneel uitputtend.
Ik moest er diep in geloven dat dit meisje werkelijk van ons zou worden. Tegelijkertijd moest ik proberen niet toe te geven aan de angst dat haar biologische moeder van gedachten zou veranderen en haar toch zelf zou houden.
Ik moest mezelf losmaken van de gedachte dat ik misschien melk zou produceren voor een baby die ik uiteindelijk nooit zou krijgen, vasthouden of voeden.
Maar liefde hield me gaande. Liefde voor Josie, die ik nog nooit had ontmoet, en het verlangen om haar het allerbeste te geven, net zoals ik dat voor mijn andere kinderen wilde.
Na enkele weken begon mijn lichaam eindelijk melk te produceren. Eerst slechts een paar druppels, daarna een theelepel en vervolgens een eetlepel. Toen maart eindelijk aanbrak, produceerde ik ongeveer een ounce melk.
Ik was trots op mezelf. Ik wist dat het niet genoeg zou zijn voor volledige voeding, maar ik vond het fijn dat ik toch iets van mezelf aan haar kon geven.
Toen de uitgerekende datum van 24 maart dichterbij kwam, maakten we ons klaar voor Josies komst.
We pakten onze koffers en haar tas in en regelden opvang voor onze vier andere kinderen zodra we het telefoontje zouden krijgen dat Josies biologische moeder aan het bevallen was.
Het was emotioneel en moeilijk om onze kinderen achter te laten en te weten dat ze geen deel zouden uitmaken van Josies eerste dagen en momenten.
Toen alles geregeld was, begonnen we te wachten. We konden nog geen vliegtickets boeken voordat we zeker wisten dat de biologische moeder daadwerkelijk aan het bevallen was.
Daarom controleerden we om de paar uur de vluchten en hun prijzen. Een vriend was zo vriendelijk om zijn hotelpunten aan ons te geven, waarmee ons verblijf in Texas werd betaald.
Uiteindelijk kregen we laat op 24 maart het telefoontje dat de bevalling was begonnen. We boekten onze vlucht voor de volgende dag.
Tijdens de reis kregen we uiteindelijk het nieuws dat Josie op 25 maart om negen uur ’s avonds was geboren.
We waren dolblij en konden nauwelijks wachten om haar vast te houden en haar biologische familie te ontmoeten.
Tegelijkertijd was het een surrealistische ervaring. Weten dat je baby net geboren is, terwijl je haar eerste momenten niet kunt meemaken, is moeilijk te beschrijven.
Daarom waren we zo ontroerd toen haar casemanager ons een bericht stuurde. Josies biologische moeder had een foto van haar gemaakt, zodat haar nieuwe familie haar onmiddellijk na haar geboorte kon zien.
Het was een nederig en diep emotioneel moment. Tijdens de hele reis rende ik naar de toiletten op de luchthavens om te kolven. Langzaam nam de hoeveelheid melk toe.
De volgende ochtend om negen uur kwamen we aan in het ziekenhuis. We hadden cadeaus meegenomen voor Josies biologische familie.
Ik zal de eerste momenten met Josies biologische moeder en grootmoeder nooit vergeten. Voor mij zijn zij echte heldinnen van de liefde.
Ze huilden allebei toen we binnenkwamen.
We begroetten elkaar en kregen te horen dat de biologische moeder geen knuffels of foto’s wilde. Ze begon ons te vertellen wat een prachtige baby we zouden krijgen.
Ze had de hele nacht bij haar doorgebracht en bevond zich midden in een intens emotioneel afscheid.
Toen zei ze iets wat mijn hele leven bij me zou blijven.
Met tranen in haar ogen zei ze:
„Zeg haar dat ik van haar hou. Zeg haar dat ik haar niet heb afgestaan omdat ik haar niet wilde. Ik hou van haar. Wij houden van haar!”
Op dat moment wist ik dat ik de rest van mijn leven wilde besteden aan het delen van het moedige verhaal van deze vrouw en van zoveel andere vrouwen zoals zij.
Vrouwen die zoveel van hun baby hielden dat ze ervoor kozen om hen een liefdevol gezin te geven.
Ze „gaven” hun kinderen niet zomaar weg. Ze kozen ervoor hen in liefdevolle gezinnen te laten opgroeien.
Ons gezin zal haar voor altijd dankbaar zijn voor die zelfopofferende liefde.
Op dat moment wist ik ook dat ik wilde helpen het beeld te veranderen dat al jarenlang bestaat over biologische moeders die hun kinderen ter adoptie afstaan.
We gaven haar onze cadeaus. Toen rende ze naar me toe om me te omhelzen.
„Alsjeblieft, stuur ons een foto van haar met haar broers en zussen wanneer jullie thuiskomen. En blijf foto’s sturen. We willen weten hoe het met haar gaat. We willen contact houden.”
Ze veegde haar tranen weg. Wij bedankten haar voor de enorme eer dat ze ons haar dochter liet opvoeden.
Daarna verliet ze de kamer.
Even later werd de prachtige Josefina bij ons binnengebracht.
Met tranen in mijn ogen waren mijn eerste woorden:
„Ik heb zo lang gewacht om je te ontmoeten, mijn mooie meisje.”
Ik tilde haar op.
Ze was van ons.
We voelden dezelfde overweldigende emotie als wanneer je een kind zelf ter wereld brengt: het diepe besef dat je kind eindelijk thuis is gekomen.
Na bijna vier jaar wachten waren we eindelijk samen.
Er moesten nog veel praktische en juridische zaken worden geregeld. Hoewel we een kamer in het ziekenhuis kregen om met haar te overnachten, verliet haar biologische moeder het ziekenhuis zonder de documenten te ondertekenen die Josie officieel aan ons zouden toevertrouwen. Ze had nog 48 uur om van gedachten te veranderen.
Ik mocht Josie nog steeds geen borstvoeding geven. Ik bleef daarom kolven terwijl mijn man haar met de fles voedde. De geweldige verpleegsters bewaarden al mijn melk in de koelkast.
Na een emotionele nacht en ochtend, waarin we bang waren dat we het ziekenhuis alsnog zonder onze baby zouden moeten verlaten, kwam Josies biologische moeder die middag terug om de papieren te ondertekenen.
Eindelijk mocht ik mijn baby borstvoeding geven.
Het was een van de meest bijzondere momenten van mijn leven. Iets waarvoor ik zo hard had gewerkt.
Nu konden we op onze eigen, speciale en prachtige manier een band opbouwen als moeder en dochter.
We verlieten het ziekenhuis, maar moesten nog twee weken in Texas blijven totdat we alle juridische toestemming hadden om met de baby de staatsgrens over te steken.
Mijn man ging na een week naar huis om bij onze andere kinderen te zijn. Een week later kwam ik eindelijk thuis met onze prachtige Josie.
Na bijna vier jaar wachten, bidden, hopen en geld inzamelen was ons gezin compleet.
Josie was thuis.
Haar broers en zussen overlaadden haar met liefde. En ook haar biologische moeder kreeg foto’s van haar samen met haar broers en zussen.
Het was een magische periode in mijn leven. Zelfs vandaag moet ik mezelf soms in mijn arm knijpen om te beseffen dat dit werkelijk is gebeurd.
Een zwarte vrouw uit Zimbabwe trouwde met een blanke man uit Duitsland. We kregen vier kinderen en adopteerden daarna een prachtig blank meisje uit Texas.
Dit is ons gezin.
We lijken niet allemaal op elkaar, maar onze liefde voor elkaar verbindt ons.
We zijn ook enorm dankbaar dat we een open adoptie hebben en contact blijven houden met Josies biologische moeder.
Toen Josie één jaar oud was, reisde ik zelfs opnieuw naar Texas zodat haar biologische moeder haar kon ontmoeten.
Ik voel me gezegend en oneindig dankbaar voor het prachtige leven dat ik mag leiden.
