Een arme jongen smeekte zijn moeder om hem de laatste 13 euro te geven die ze voor eten had gespaard, zodat hij een bedrijf kon starten. Enkele maanden later nam hij haar mee naar de plek waar hun oude caravan had gestaan en overhandigde hij haar de sleutels van een bungalow ter waarde van 2 miljoen euro.
‘Mama, wanneer gaan we eindelijk in een mooi huis wonen?’ vroeg de 13-jarige Simon. ‘Het wordt hier steeds kouder en krapper.’
‘…geef me alsjeblieft het geld, ik beloof dat je er geen spijt van zult krijgen… ik vraag niet om meer, alleen om wat je hebt,’ smeekte hij.
Annie had geen snel antwoord. Ze wist dat het niet snel zou gebeuren. Ze had nauwelijks spaargeld, en haar loon was net genoeg voor eten en de schoolkosten van haar zoon tijdens de zomervakantie.
‘Binnenkort, lieverd… we zullen deze plek heel snel verlaten,’ zei ze met tranen in haar ogen. ‘Doe nu je ogen dicht en ga slapen.’
Maar Annie kon niet slapen. Ze wist dat ‘binnenkort’ misschien nooit zou komen. Ze lag wakker met een zwaar hart, wanhopig bij de gedachte dat armoede hen voor altijd zou blijven volgen.
De volgende ochtend vroegen Simons vrienden of hij wilde spelen, maar hij zei nee. Hij kon geen plezier maken terwijl hij aan de zorgen van zijn moeder dacht. In plaats daarvan ging hij alleen naar buiten. Tijdens zijn wandeling zag hij een andere jongen geld in een doos stoppen achter een limonadekraam.
‘Wauw! Dat is ongelooflijk!’ riep Simon uit. Hij wilde ook een kraam beginnen en geld verdienen, maar hij had nauwelijks een munt op zak. Teleurgesteld liep hij verder en dacht na over wat hij kon doen om zijn leven te verbeteren.
‘Ik heb een idee!’ zei hij enthousiast. ‘Waarom heb ik hier niet eerder aan gedacht?’ Hij rende zo snel hij kon naar huis, buiten adem, en vroeg zijn moeder om geld.
‘Maar lieverd, ik heb nog maar 13 euro. Ik heb dat nodig om brood en eieren te kopen. Dat is alles wat we hebben tot ik volgende week mijn loon krijg,’ zei Annie bezorgd.
Simon bleef aandringen. ‘Mama, vertrouw me… geef me het geld. Je zult er geen spijt van krijgen. Ik vraag nooit meer om iets.’
Met tegenzin, maar ook nieuwsgierig, gaf Annie hem de 13 euro en vroeg zich af wat hij van plan was te doen.
Later die dag kwam Simon thuis met een stapel pakketten in zijn armen. ‘Wat is dat?’ vroeg Annie, maar hij antwoordde niet. In plaats daarvan pakte hij een schop en begon hij voor de caravan te graven.
Annie keek verbaasd toe hoe Simon de grond voorbereidde, bedden maakte en de pakketten opende die hij had gekocht.
‘Simon, wat doe je? Zijn dat zaden? Hebben we daar echt tijd voor? Wat is er aan de hand?’
Simon glimlachte. Toen hij het laatste pakket had geopend, draaide hij zich naar haar om en zei: ‘Mama, we moeten vandaag zaaien als we morgen willen oogsten!’
In het begin begreep ze niet wat hij bedoelde, maar in de weken die volgden werkte Simon hard in zijn kleine tuin. Hij gaf water, wiedde onkruid en was dolblij toen hij de eerste groene scheuten door de aarde zag breken.
Al snel was de ooit lege grond rond hun caravan gevuld met verse kruiden en planten. Annie was verbaasd. Eerst dacht ze dat het alleen voor eigen gebruik was, maar Simon liet haar niet eens een tomaat nemen. Toen vertelde hij haar wat hij had gepland.
‘Mama, we mogen onze eigen producten niet opeten. Ik ga ze verkopen aan een kraam. We gebruiken alleen de restjes – als we willen groeien, moeten we groot denken!’
Simons verse groenten werden al snel populair. Hij gebruikte natuurlijke bestrijdingsmiddelen, en alles wat hij verkocht was snel uitverkocht.
Na verloop van tijd verdiende Simon meer geld dan hij ooit had gedacht. Maar de tuin werd te klein, dus begon hij ook fruit en exotische bloemen te kweken.
Toen de inkomsten stegen, verhuisden hij en zijn moeder naar een huurhuis in de buurt. Annie nam ontslag van haar baan en begon haar zoon te helpen in de tuin. Hun kraam groeide, en al snel wist de hele stad wie ze waren.
Maar hun succes wekte ook jaloezie. Een rijke boer genaamd Alex kon Simons succes niet verdragen en wilde hem ontmoeten – eerst om hem te dwarsbomen, maar al snel om te begrijpen hoe hij het had gedaan.
Op een dag bezocht Alex de jongen en was verbluft door de tuin. Hij had een chemische geur verwacht, maar rook niets.
‘Ik ben onder de indruk! Hoe krijg je zulke mooie groenten zonder chemische middelen?’ vroeg hij nieuwsgierig.
Simon glimlachte. ‘Wij mensen leven van voedsel, niet van gif. Waarom zouden we planten met gif voeden, als er natuurlijke manieren zijn om ze te beschermen?’
Zijn woorden raakten Alex diep. Hij was onder de indruk van de wijsheid van de jongen en kreeg spijt van zijn vijandigheid. In plaats daarvan bood hij Simon een samenwerking aan.
‘Je hoeft geen arbeider van me te worden, mijn jongen. We kunnen partners zijn. Samen kunnen we geweldige gewassen verbouwen. Wat zeg je ervan?’
Simon rende naar huis om alles aan zijn moeder te vertellen. Hij wilde weten wat zij ervan vond voordat hij zo’n grote stap zette. Na erover te hebben nagedacht, zei Annie ja.
In de maanden die volgden combineerde Simon school met werk op de boerderij van Alex, terwijl hij ook zijn kleine tuin bij de caravan verzorgde – iets wat hij nooit vergat.
Samen behaalden Simon en Alex groot succes. Ze begonnen hun producten buiten de stad en zelfs in andere landen te verkopen.
Twee jaar later had Simon genoeg gespaard. Met de hulp van Alex bouwde hij een groot huis op dezelfde plek waar ooit de caravan had gestaan en gaf hij zijn moeder de sleutels.
Annie barstte in tranen uit. Haar droom was werkelijkheid geworden. Haar zoon had haar tot de koningin van een kasteel gemaakt.
‘Simon, mijn lieve jongen…’ huilde ze. ‘Je zou van je jeugd moeten genieten, maar je hebt alles opgeofferd alleen maar om mij te laten glimlachen. Ik hou van je!’
‘Kom op, mama,’ antwoordde Simon. ‘Ik doe alles voor jou. Ik kan later weer lachen en rennen – maar ik kan het niet verdragen om je te zien lijden. Ik ben altijd jouw kleine jongen!’
Simon groeide op en werd een succesvolle jonge man, maar hij vergat zijn kleine tuin nooit. Hij bleef verbouwen – maar verkocht niets meer.
‘…want weet je, mama, we moeten gezond blijven. We moeten aan het einde van de dag de vruchten van ons harde werk proeven – dus verkopen we niet meer. We eten ze!’ lachte hij.
